Bu gün otobüste bir kadın gördüm. Tam karşımda oturuyordu, yanında taşıdığı çuval ayaklarımın dibindeydi. Baştan aşağıya süzdüm onu , çok garip bir hali vardı ; ne bulduysa giyivermiş üzerine kat kat çok eskiydi üzerindekiler , bir erkek ceketi giymişti düğmeleri kopmuş üzerinde bariz leke izleri vardı. Saçları hafif dalgalıydı ve kim bilir en son ne zaman yıkanmıştı , gözleri özellikle gözleri acı taşıyordu içinde, bezginlik, yüzünden bariz bir şekilde içe batıktı; yüzündeyse zamanın bıraktığı o derin çizgiler vardı. Konuşmaya başladığında ağzında doğru düzgün diş kalmadığını farkettim. Bu yüzden konuştuğu kelimelerin çoğu anlaşılamıyordu, onu dinleyen kadın onu nasıl anlıyor acaba diye düşündüm bir an. Benim anlayabildiğim kadarıyla da parasızlıktan bahsediyordu, aldığı son moda kıyafetten,geçenlerde izlediği filmden ya da tatil programından bahsedecek değildi ya , parasızlıktan bahsedecekti,çaresizlikten,insanların acımasızlığından...
Tüm bunların içinde beni en çok etkileyen ne oldu derseniz. O kadının tebessümü... Evet kendi çaresizliğiyle dalga geçercesine gülümsemesindeki özgüven çok hoşuma gitti. Hayran oldum o an ona herşeyden memnuniyetsiz halimden utanarak. Evet parası yoktu, dişleri de ama gülümseyebiliyordu işte!
(22.03.2007 elyph)
