Kadın
Kadın özenle ütüleyip,kolaladığı bez parçasını çıkardı sandığından. Gözleri hafif nemli, geçti ayna karşısına tehlikeli olduğu düşünülen saçlarını sımsıkı örttü, artık gözlerinden yaşlar alenen süzülüyordu. O saçlarını rüzgarda savurmayı çok severdi artık kara örtünün ardında hapsedecekti rüzgara aşık saçlarını, nefessiz bırakacaktı. O yağmurda şemsiye kullanmazdı saçları güzelim yağmurdan mahrum kalmasın diye , ıslanmayı severdi. Babası böyle olsun istemişti, muhtemelen kocası olacak adam da aynısını isteyecekti ondan.
Kadın aydınlıktayken tehlikeliydi, ışığı erkeklerin dünyasındaki karanlık, küflenmiş köşeleri de aydınlığa çıkarıyordu, bu hiç iyi olmazdı , aydınlıktan korkmuştu adam. Karanlığında kalması gerektiğini öğütledi adam kadına, ışığının önünü kesti.
Susmalıydı kadın. Konuşması suç, yasak, günahtı önceleri babasına saygısızlıktı sonra da kocasına saygısızlıktı. Avazı çıktığı kadar sustu kadın. Hep dinledi, konuşmadı, konuşamadı, korktu, çaresizdi...
Yazmamalıydı kadın. Yazacaksa bile adabıyla yazmalıydı. Kalemi kelepçelendi kadının , ve perde örtüldü kelimelerinin üzerine. Uğraştı anlatmaya kendini sayfalarca yazdı ve bir adam gelip çöpe attı değersiz bulduğundan ya da yine korktuğundan.
Kadın hep gölgede kaldı olması gereken yerde, bir adım geride,hatta ne bir adımı kilometrelerce geride. Ne zaman kadın uyanıp karanlığından çıkmaya çalışsa adam önüne duvarlar ördü.
Kadın ürkekti. Kanatlarını açıp tek başına uçmak istedi , özgür olmak.
Korktu, karşı koymaya çalışsa da başaramadı. Adam bir yolunu bulup altın kafesine geri döndürdü onu. Kadın günah sebebiydi, kafesinde kalmalıydı, gözün görebileceği yerlerin dışında. Belki kadın tamamen hayatın dışındaydı, hayatın öte tarafında.
Kadın bilmemeli , görmemeliydi . Kadın ne kadar çok şey bilirse o kadar zararlıydı, bilen kadın tehlikeliydi. Kadın gözleri açılmadan evlendirilmeliydi, yoksa günah kapıları ardına kadar onun için açılmaktaydı.
Kadın gözlerini yumdu, uyumak üzere. Zaten uyku haliyle , uyanık hali arasında pek fark yoktu. Uyudu, huzur bulmak için, uykuya sığındı. Yastığı hala ıslaktı.
elyph
'' Karanlıktan korkan bir çocuğu kolaylıkla affedebiliriz
Hayatın gerçek trajedisi, bir yetişkinin aydınlıktan korkmasıdır. ''
Platon
