İnorganik aşklar coğrafyasında organik bir aşk yetiştirmek zor iş. Herkes organik bir aşka hasret ; fakat emek vermekten hoşlanmadıkları için inorganik aşklara razı.Bir yerden sonra fark etmiyor zaten , amaç göz doldurmaksa hormonlu gereğinden çok fazla büyütülmüş aşklar tamamen göze hitap ediyor , tatsızmış aşk kimin umrunda?
Çok az bir çoğunluk kaldı aşkın saf katıksız güzelliğine ve doğal gelişim süresince büyümesi gerektiğine inanan ; kalan çok büyük bir çoğunluksa kolaycılıktan yana.Basıyorlar aşka hormonu bir anda büyüyor , göz dolduruyor ; ancak içi boş böyle aşkların , bir tadı yok çok geç farkediyorlar.Hep fark ediyorlar ama icraat yok , zor geliyor bir yerden sonra emek sarfetmek bir aşk için . Böyle gelmiş böyle gider diyor aldırmıyorlar artık aşkın tatsızlığına , kolaya alışılmış ya bir kere tatsız da olsa göz göre göre inorganik aşk yetiştirmeye devam eder olmuşlar.Aşkın genetiğini zamanla daha çok bozmuşlar , o kadar çok katkı maddesi eklemişler ki tadı tuhaf , cismi tuhaf aşk iyice uzaklaşmış kendi benliğinden sadece adı Aşk. Bir adı kalmış ona geçmişteki saf güzelliğinden yadigar.
Peki o çok az çoğunluk , inorganik aşklar coğrafyasında organik aşklar yetiştirebilen nadir insanlar, onlar bunu nasıl başarıyor?
Emek harcıyorlar ve severek yapıyorlar bu işi, fedakarlıktan gocunmuyorlar belki çok daha fazla çalışıyorlar ama yorulmuyorlar. Aşk'a zarar gelmesin diye gerekirse gece gündüz nöbet tutuyorlar. Aşk'a hiç bir katkı maddesi eklemiyorlar, onu kendi haline bırakıyorlar gelişmesi için ve sabırla bekliyorlar ortaya çıkacağı gün için. Tüm bu uğraşların ardından da kıskanılası ödüllerine sahip oluyorlar , Aşkın doyumsuz lezzetini tadıyorlar , aşk iyi geliyor artık onlara...
İnorganik aşklar coğrafyasında organik bir aşk yetiştirmenin ne kadar meşakkatli ve ne kadar da değerli bir meziyet olduğunun bilincinde olanlar sahip çıkıyorlar aşklarına , bunun bilincinde olmayanlarsa böylesine değerli bir aşkın çürüyüp gitmesine seyirci kalıyor. İşte o zamanda önceden harcadıkları emeğin hiçbir kıymeti kalmıyor.
