bilirsin severdim seni ey İstanbul doğup ,büyüdüğüm cennet şehir, dünyanın incisi..
ne oldu sana böyle her yerinde bir kötülük var insanlık kalmadı artık buralarda, herkes riyakar.
bilirim ey İstanbul senin suçun yok insanlar seni bu hale getirdi insanlar seni böyle kolay harcadı ey güzellerin güzeli çok yazık oldu sana..
aslında seni bu hale getirenlere, insan bile denmemeli. onlar insan sıfatına bürünmüş yaratıklar, sahte maskelerin ardına gizlenmiş canavarlar.
hiç bakmadılar gözünün yaşına nasılda kıydılar sana, mahvettiler taşını toprağını bilemedi kimseler kıymetini...
ey uğruna yüzlerce şiir yazılan şehir, artık ne gökyüzün mavi, ne ormanın yeşil , ne denizin deniz grilere bürünmüş bir taş yığınısın sen artık.
senin gecelerinde yıldızlar yok artık. sadece sahte ışıklar, ve yine o ışıkların arasında saklanmış canavarlar. sokakların cehennem çukuru, insanların cani, acıma yok,sevgi yok,insanlık yok hiçbir şey yok. sadece derin karanlıklar arasına gizlenmiş kötülük...
umut buraları terk edeli çok oldu, herkes menfaat peşinde mutluluğun adı bile unutuldu, çiçekler açmaz, yüzler gülmez oldu artık buralarda...
korkuyorum ey İstanbul, içinde kaybolup yok olmaktan insan kılığındaki canavarlardan gecenden,gündüzünden korkuyorum... onun için; artık gitmek istiyorum bu şehirden!
