Dün bu şarkıyı dinledim.Dinlerken bir an dalıp gittim uzaklara eski günlerden bir kaç kareye takıldı aklım...
Ne kadarda bezmiş soğumuştum güzelim hayattan tek derdim geri dönüşünü beklemekti onun. Umutsuz , manasız bir bekleyiş dönmeyeceğini bile bile inadına beklemek belki kıyamazda, unutamazda gelir diye...Oysa giden çoktan gitmiş geri döneceğine dair en ufak bir umut kapısı bırakmadan beni dört duvar arasında tek başına bırakıp gitmişti ..Gitmesine gitmişti de gülüşlerimi , yaşama sevincimi , umutlarımıda niye yanında götürmüştü?
Penceremden bakardım aydınlık gökyüzü , yoldan geçip giden insanlar herşey her zamanki gibiydi aslında hayat devam ediyordu ;ama benim gözümde o kadar küçülmüştü her şey o yoktu ya hiçbir şeyin anlamı yoktu. Sanki bir ben mutsuzdum da herkes mutluydu .
Çok yeniydi yüreğimdeki acı ayrılığında hayata dair bir parça olduğunu anlayamazdım. Ayrılık var hep olacak kimse sonsuza dek yanımızda kalmıyor bir şekilde kayıp gidiyor hayatımızdan durduramıyoruz bu döngüyü acı çekiyoruz bazen gurur duvar örüyor önümüze çok sevdiğimize bunu asla söyleyemeden onu kaybediyoruz ve bazen ayrılık tek çözüm oluyor gitmeyince zorlaştırmaktansa bazı şeyleri izin verin gitsin belki de en iyisi...Hayat böyle işte düşmeden, dizlerimiz kanamadan sonra herşeye rağmen ayağa kalkacak gücü içimizde keşfetmeden gerçekten yaşanmış olmuyor.
Yaşanmalı yaşanılacak herşey her acı bize güç kazandırır aslında. Hani olur ya çocukken aşı oluruz o an duyguduğumuz acıyla ağlarız sızlarız ama iyiliğimiz içindir bunu o an anlayamayız.Vücudumuza verilen mikrop hastalığımızda karşımıza çıkacak olanla aynıdır vücudumuz önceden böylece savaşmış ona bağışıklık kazanmış olur. Acılar, ayrılıklarda böyle hepsi bize güç kazandırır bağışıklık kazandırır , yine aynı acı olur ama hissettiğimiz o ilk zamankinden azdır çünkü artık kalbimiz bu acıyla nasıl savaşacağını bilir bağışıklık kazanmıştır, biz artık daha güçlüyüzdür. O zaman üzerinden yıllarda geçse unutamam, yüreğimdeki acı hep aynı taze kalır sanardım.İnanın bana ne kadar acıtırsa acıtsın kapanmayan yara yok aslında. Geçmez sanırsın ama öyle bir geçer ki şu dünya dönüp duruken , sen bile inanamazsın . Acıtmaz olur yüreğindeki yaralar , hayat devam eder bıraktığın yerden...
Aslında yaptığın o yaraları içinde kendinin bile artık hissedemeyeceği kadar derinlere gömmektir . Bu yüzden zaman zaman sızlayıverir telaşlanma çabuk geçer ve zaman üzerine toprakları attıkça azalır bu sızlamalar. Hiçbir zaman tamamen yok olmaz ama olsun varsın orda olsun ansızın duyduğun bir şarkıda sızlayıversin, hayatın bir parçası onunla birlikte devam etmek gerek yolumuza...
''dön bana yeniden n'olur, sev beni yeniden n'olur.... ''
