'İnsanlarla münasebetin ateşle münasebetin gibi olsun.Çok uzaklaşma donarsın; çok yaklaşma yanarsın'
Ne güzel söylemiş Sadi Şirazi. Ben bu dengeyi bir türlü kuramadım, insanların ateş olup yüreğime düşmesine izin verdim. Koşulsuzca açtım yüreğimi, o ateş ki ısıtır sandığım yüreğimi , sadece yaktı beni. Sinsice kuşattı dört bir tarafını yüreğimin, yaktı , yaktı taa ki kül edinceye hissizleştirip yok edinceye kadar, kapkara bomboş bir harabeye çevirinceye kadar. Karşı koymadım başlarda nasılsa beraber yanıyoruz sevgi fedakarlıktır ya yanan bir yürek olsun dedim. Sonra bir baktım ki kimse yok tek ben varım yanan.
Anılarla dolu bavulumu neyse ki taşıyabileceğimden daha fazla doldurmadan uyandım, artık hazırım. Gidiyorum ait olmadığım topluluğun karmaşasından sıyrılıp uzaklaşıyorum. Kendi yüreğime dönüyorum...
Ve şimdi bir tabur ateşten insan uğurluyorum yüreğimden. Ben kendi yüreğime dönerken onları uğurluyorum ait olmadıkları mekandan. Onların ardından da sımsıkı kapatıyorum kapılarını yüreğimin, bir daha ateşten insanlara açmamak üzere.
Artık yüreğimdeki minicik odalarda çok daha az kişiyiz ; bir kaç gerçek dost , ailem ve ben. Daha sakin ve huzurluyuz. Bu veda töreninden sonra hüzünlüyüm biraz ama umudumu kaybetmedim, daima ileriye bakmak zorundayım.
Küçük anılarla dolu bavuluysa uzunca bir süre açmamak üzere dolaba kilitledim.
Bir süre uzaklaştığım için üşüyeceğim evet zaman zaman titreyeceğim çok özleyeceğim yanmayı ama eğer şimdi vazgeçmezsem çok daha fazla yanacak yüreğim, ona böyle bir son hazırlamaya hakkım yok , o bana ait onu iyileştirmekle yükümlüyüm ben.
Ateşten insanlara gelince onlar için çok bir şey değişmeyecek elbetteki yakacak yeni yürekler bulmak hiçte zor değil, belki fark etmeyecekler bile ama yine de yokluğumu fark etmeyecek bile olsalar ' hoşça kalın ateşten insanlar'.
